Visie

Naar mijn ervaring is onze samenleving vooral gericht op mannelijke kwaliteiten (yang), terwijl vrouwelijke kwaliteiten ondergewaardeerd blijven. Hierdoor maken we keuzes die ons verder uit balans brengen in plaats van terug in verbinding met onszelf en elkaar;

• We kiezen voor kunstmatige zwangerschappen, onder invloed van hormonen en met geplande seks,… in plaats van dat we binnenin onszelf de energetische blokkades oplossen die een natuurlijk zwanger weerhouden. 

• We laten vrouwen bevallen onder kunstlicht, liggend op een bed en met meer dan nodig medische ingrepen, opwekkers en/of inleidingen in plaats van dat we wachten tot het kindje geboren wil worden,… om samen met mama de kracht van de natuur te laten beleven. De geboorte als ‘start’ van je leven (of moederrol) kan traumatisch of krachtig zijn.

• We brengen baby’s vanaf 3 maanden naar de crèche, waardoor ze minder goed kunnen hechten aan hun eerste vertrouwenspersoon, mama. Kinderen kiezen hun mama op zielsniveau om via haar met hun eigen vrouwelijke energie te leren verbinden. Deze eerste fundamentele verbinding krijgt nauwelijks ruimte, met een levenslange negatieve impact op het zelfbeeld, gezondheid en kwaliteit van alle relaties van het kind.

• Op 2,5 jaar sturen we kinderen voltijds naar school, in plaats van dat ze de eerste levensjaren vrij kunnen spelen en zichzelf zonder doelen of druk kunnen leren kennen.

• Op school ligt de nadruk sterk op tekst en rationeel denken – de linkerkant van het brein, de mannelijke energie. Er is weinig aandacht voor intuïtie, creativiteit en het voelen (yin). Deze eenzijdige ontwikkeling maakt dat kinderen die rechterbrein georiënteerd leren, moeten compenseren om te kunnen volgen, om dan alsnog zwakker te presteren. De impact op het zelfbeeld is levenslang.

• Fysieke, emotionele en energetische ontwikkeling blijven vaak achter op kennisontwikkeling. Kinderen leren vooral presteren zonder te voelen. Als een bewust voelveld (yin & yang in balans) op school ontbreekt, komen ze in overlevingsmechanismen terecht in plaats van dat ze van binnenuit kunnen floreren. Hierdoor is het onmogelijk om hun volle potentieel te ontplooien. Vooral gevoelige kinderen botsen hierdoor snel op hun grenzen.

• Ook binnen gezinnen zien we het effect. Door de drukte van elke dag groeien partners uit elkaar, zonder de weg naar elkaar terug te vinden. Nooit eerder leefden zoveel kinderen gescheiden van hun eigen ouders.

• Als volwassenen doen we verder met wat we als kind leerden: presteren zonder voelen. We ratracen door het leven; zonde van onze tijd maar nefast voor de ontwikkeling van het kind. Het tempo waarin wij leven ligt te hoog om kinderen echt tijd en ruimte te kunnen geven die ze nodig hebben om zichzelf te leren kennen en het leven te leren leven.

• In veel jobs draait het vooral om diploma’s en prestaties. Verbindende, creatieve en vernieuwende bijdragen worden zelden gezien op de werkvloer en vooral gewaardeerd op managementniveau. Werknemers voelen zich daardoor vaak niet gehoord of gewaardeerd, met stress, afstand of burn-out als gevolg. Ook hier wordt vooral yang erkend, terwijl een gezonde balans iedereen – medewerker, bedrijf én maatschappij – ten goede komt. Wie zich goed voelt op het werk, neemt die energie vanzelf mee naar huis. Ook hier krijgt het kind uitgebluste ouders thuis in plaats van inspirerende voorbeelden in een mannelijke (papa) en vrouwelijke (mama) vorm.